Transport

Leżajka – polskie określenie karety podróżnej, która była przystosowana do spania podczas jazdy.

Linijka - oryginalna polska konstrukcja powozowa. Lekki, jednokonny, czterokołowy pojazd z deską, na której siedzi się okrakiem.

Kolebka - pojazd konny rozpowszechniony wśród warstw wyższych zwłaszcza w XVI wieku. Jego podstawowym elementem było zawieszone na rzemiennych pasach pudło, w którym zasiadali podróżni. Pudła kolebek często ozdabiano np. zasłonami z drogich tkanin lub kobiercami. Zwyczaj ten znany był m.in. Mikołajowi Rejowi, który opisał „owe rozliczne, a dziwnie przyprawne kolebki z wywieszonymi kobiercy, z altembasowymi wezgłowiami, ze szkarłatnymi poponami, z pozłocistymi lewki.”

Od XVII wieku wśród magnaterii kolebki zaczęto zastępować karetami i karocami.

Zobacz też

• transport i podróże w I Rzeczypospolitej

Bibliografia

• Łoziński W. „Życie polskie w dawnych wiekach”, rozdział czwarty: “Dom i świat“, część III, s. 246, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1974
• Praca zbiorowa pod redakcją Andrzeja Chwalby “Obyczaje w Polsce“, część II: Czasy Nowożytne, rozdział 1.5 (Podróżowanie i transport s. 126), Wydawnictwo PWN, 2005, ISBN 83-01-14253-7
• Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969. 

Leżajka – polskie określenie karety podróżnej, która była przystosowana do spania podczas jazdy.

Kolebka - pojazd konny rozpowszechniony wśród warstw wyższych zwłaszcza w XVI wieku. Jego podstawowym elementem było zawieszone na rzemiennych pasach pudło, w którym zasiadali podróżni. Pudła kolebek często ozdabiano np. zasłonami z drogich tkanin lub kobiercami. Zwyczaj ten znany był m.in. Mikołajowi Rejowi, który opisał „owe rozliczne, a dziwnie przyprawne kolebki z wywieszonymi kobiercy, z altembasowymi wezgłowiami, ze szkarłatnymi poponami, z pozłocistymi lewki.”

Od XVII wieku wśród magnaterii kolebki zaczęto zastępować karetami i karocami.

Zobacz też

• transport i podróże w I Rzeczypospolitej

Bibliografia

• Łoziński W. „Życie polskie w dawnych wiekach”, rozdział czwarty: “Dom i świat“, część III, s. 246, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1974
• Praca zbiorowa pod redakcją Andrzeja Chwalby “Obyczaje w Polsce“, część II: Czasy Nowożytne, rozdział 1.5 (Podróżowanie i transport s. 126), Wydawnictwo PWN, 2005, ISBN 83-01-14253-7
• Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969. 

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Baquet – w dosłownym tłumaczeniu z francuskiego oznacza ‘wannę’ (jest to bardzo trafne określenie - samochody te wyglądały jak wanny z kółkami) - typ europejskiego nadwozia z początku XX wieku z dwoma rzędami podniesionych siedzeń (pojedynczych lub kanapy), podobnych do stosowanych na przełomie wieku w powozach konnych. Prawie wszystkie auta o nadwoziu typu baquet nie posiadały przednich drzwi, dachu czy też przedniej szyby. Bardzo często wyposażone były w 4-cylindrowy silnik o pojemności 3-4 litrów. W USA często używano określenia “Touring”.

Zobacz też

• phaéton

p • d • e

Typy nadwozi samochodów osobowych

współczesne

coupé • dual cowl • fastback • hatchback • kabriolet • kombi • kombivan • liftback • limuzyna • mikrovan • minivan • pick-up • roadster • sedan • targa • van

historyczne

baquet • barchetta • brek • convertible • fordor • landaulet • phaéton • runabout • spider • torpedo • tourer/touring • tudor • vis-à-vis

środek transportu Azji rozpowszechniony dawniej w Azji Wsch.: zamknięta lektyka w kształcie skrzyni z drewnianymi żaluzjami i wystającymi drążkami, noszona na ramionach tragarzy.

Leżajka – polskie określenie karety podróżnej, która była przystosowana do spania podczas jazdy.

Rosyjska armata kalibru 76,2 mm wz. 1902 z przodkiem

Przodek – jednoosiowy pojazd, przede wszystkim konny, służący do ułatwienia holowania dział. Do przodka zaprzęgane były konie, oraz doczepiane było działo lub jaszcz. Na przodku jechała część obsługi działa, mógł on także zawierać pojemnik na sprzęt i część amunicji. W lżejszych działach, przodek pełnił także funkcję jaszcza, zawierając całość zapasu amunicji. W cięższych działach oraz dawnej artylerii (od połowy XV wieku) przodek miał prostszą konstrukcję i służył do podtrzymywania ogonowej części działa.

Przodek używany był również dla niektórych dział o ciągu motorowym, holowanych przez ciągnik artyleryjski - jego rolą było wtedy zmniejszenie obciążenia haka ciągnika. Przodek dla dział o ciągu motorowym był zwykle większy i pełnił zarazem rolę jaszcza. We współczesnej artylerii działa z reguły nie posiadają przodków.

Czynność podczepienia działa do przodka i odczepienia nazywa się zaprzodkowaniem i odprzodkowaniem.

Zobacz też

• działon
• bateria (wojskowość)
• dywizjon, działo

Landolet, czterokołowy otwarty pojazd konny, odmiana lando dla dwóch pasażerów. W odróżnieniu od lando ma jedno dwuosobowe siedzenie dla pasażerów skierowane w kierunku jazdy oraz mniejsze składane siedzenie dla drugiej dwójki.Bardzo często z przodu ma dwie gięte kryształowe szyby lub jednolitą również giętą. Ma również tylko jedną składaną budę, w tylnej części.

Landolet skonstruowano w XVIII wieku we Francji. Od początku używany głównie jako pojazd miejski. W XIX wieku pojawiły się landolety z dwoma rzędami siedzeń, tak jak w lando, zawsze jednak z jedną budą umieszczoną z tyłu ale te już miały szyby proste.